Lieve en bemoedigende reacties op mijn vorige log. En die éne reactie van intrepid, oftewel Miranda: "Ik schrik wel van je tekst in je profiel; dat je de vorige keer na 8 mndn nog steeds hunkerde. Hoe kan dat? En ging je daardoor weer roken?" En daarna stelde ikke2010 een vergelijkbare vraag. Bedankt voor jullie vragen, ikke2010 en Miranda! Dit stimuleerde me om na te denken over het verschil tussen de stoppoging 'toen' en 'nu'.
18 december 2003, vertrekhal Schiphol
Die ochtend wist ik nog van niets. Ik was jarig, zou gaan werken en die avond met schatje Ron gaan eten. Met jas, tas en autosleutels stond ik in de hal, toen Ron zei: "Je hoeft niet naar je werk, hoor". Mijn reactie? "Tuurlijk wel!!!" Nee, we gingen iets heeeel anders doen, aldus Ron. Als 'bewijs' mocht ik van hem nog een telefoontje plegen met mijn secretaresse (de samenzweerster!) en daarna moest ik me maar overgeven. Waarvan akte. Het blijkt dat ik een week ontvoerd word naar New York, waar net een rookverbod is ingesteld in openbare gelegenheden. Plechtig deponeren Ron en ik onze pakjes shag en sigaretten in de prullenbak en plakken we elkaar een nicotinepleister op. We zijn begonnen met stoppen.
Augustus 2004, mijn kantoor
Ik plak nog steeds, ook al is het de lichtste pleistervariant... In de paar minuten tussen twee besprekingen staar ik wat door de ruit naast de deur. Een collega van Automatisering beent langs, pakje shag in zijn handen, op weg naar het rookhok.
En opeens golft er een enórme woede over me heen. Hij gaat roken... HIJ WEL! En hoe durft hij! En weet hij wel hoe blij hij mag zijn dat-ie rookt? Dat roken voor hem nog wel vanzelfsprekend is? Dat hij nog daarvan kan genieten? En waarom hij wel en ik niet!!!
Volkomen irrationeel. Maar mijn weerstand is gebroken. Ik moet mijn vergadering in. Tijdens de vergadering ben ik moe, verdrietig en opgelucht. Het vechten is voorbij... ik weet dat ik na de vergadering een sigaret ga bietsen.
Dit is niet dezelfde rivier...
Je stapt nooit in dezelfde rivier, ook al lijkt dat zo. En dat klopt. Er ligt voor mij een wereld van verschil tussen mijn stoppoging toen en nu. Leest u even mee? 
- Ik ben behoorlijk ingelezen in het onderwerp (leve het interweb!). Ik snap nu dus het mechanisme van die verslaving op hoofdlijnen, de schade die ik mezelf aandoe, hoe het mijn metabolisme (ont)regelt en meer. En vooral dat de fysieke afkick echt maar een paar dagen is en alles daarna gewoon geestelijk is.
- De sabbatical: een periode van bezinning, stilstaan bij waarom ik dingen doe, bedenken wat mij niet meer verderhelpt en ik dus los wil laten.
- Verantwoordelijkheid erkennen... ik had een lage beknelling (L5-S1). Al pratend met de fysio drong spontaan en keihard tot me door dat het gewoon mijn eigen schuld was. Een zittend bestaan; veel autorijden; kantoorbaan; weinig beweging; en al helemaal niet sporten; en een paar kilo (nouja, noem 12 kilo maar een paar) te zwaar. Ik had mijn lichaam mishandeld.
- Onderdeel van mijn sabbatical-plan was ook: 'een gezonde geest in een gezond lichaam'. Sporten dus! Sinds november sport ik dus een uurtje of 8 á 10 bij de sportschool (spinnen, pilates, wat grond- en andere oefeningen), ben ik voorzichtigjes begonnen met leren hardlopen (met dank aan Start to Run zit ik nu op 15-20 km per week) en vanavond ga ik een proefles Aikido doen.
En bij al die activiteiten merke ik dat ik adem tekort kwam. - Mijn eigen plan trekken, dus me niet afhankelijk maken van of en wanneer mijn partner zou stoppen. Ik doe mijn ding en hij het zijne: dat is onze eigen keuze.
- De vorige keer was stoppen een negatieve beslissing: ik stopte omndat ik dat ooit met mezelf had afgesproken. Eigenlijk was het natuurlijk al die jaren een vergoelijkingsmantra, mijn gemekker "Ik rook alleen de eerste helft van mijn leven, want als ik 40 word dan stop ik!" Verder had ik er niet echt diep over nagedacht. En toen ik 40 werd, moest ik wel van mezelf.
Deze keer heb ik me flink verdiept in de nadelen van roken en de voordelen van niet-roken. Ik heb het met mijn huisarts besproken, het internet afgespeurd.
Het is moeilijk, maar toch is stoppen iets dat ik echt wil. Echt en oprecht, vanuit mezelf. Omdat er een wereld te winnen valt aan gezondheid. En om weer een geestelijke keten af te schudden. - Last but not least: support, support, support. Ik verteld dat ik stop/gestopt ben en dat ik dat lastig vind, maar wel vol wil houden. Dat levert veel support op van vrienden en bekenden. En zelfs van onbekenden: stoprokenblog is voor mij echt een reddingsboei!
Op een rijtje...
Toen
Nu
Leeftijd
40
46
Conditie
2 uit 10 punten
7 uit 10 punten
Sport/week
0 uur
10-15 uur sporten per week
Aanleiding
Stopmoment "40" met mezelf afgesproken
Kortademig bij het sporten
werksituatie
workaholic
sabbatical
Eten & drinken
Te veel, te vet, te onregelmatig
Eetdagboek met voedingswaardes
Stopmethode
Nicotinepleisters
Champix
Stop-inzicht
Nauwelijks besef hoe roken werkt
Goed ingelezen op internet
Andere hulpmiddelen
Nee
Handknijper, iPod apps "StopBuddy" en "My Last Cigarette (MLC)"
Win-win?
Alleen maar te verliezen...
80% meer kans op winst dan verlies
Ik denk wel dat ook ik op de goede weg ben. Ik ben alleen ietwat teleurgesteld in mijn lijf.. Ik ben ook gaan hardlopen en conditioneel kan ik 5 km achtereen lopen. Alleen mijn voeten/ enkels protesteren! Ik heb nu dan ook een blessure door overbelasting..pfff
