Ce - Stoppen met roken dagboek

Het is bizar, nooit gedacht dat ik dit zou redden:
ik hunker niet meer! 

Ik slik al een paar weken geen Champix... ook al heb ik er altijd een paar in mijn portemonnee en een strip in de la. Ik ben maar een kilo of drie aangekomen (véél sporten). Ik ben niet humeurig, mis het niet.

"Vraag niet hoe het kan, maar profiteer ervan" is dan ook mijn motto 

Nog wel aan de Champix, maar teruggeschroefd naar 1 per dag... soms vergeet ik 'm en ontdek ik dat pas 's avonds... ondertussen getrouwd... 1,5 kilo erbij sinds het stoppen, krijg ik er wel weer af... de krant ruikt naar vers asfalt: mijn reukvermogen is dus verbeterd...

K o r t o m :   h e t   g a a t   g o e d !

Intrepid gaf me een vriendelijk schopje: hoe het nu ging, een maand na mijn vorige bericht? Het antwooord is klip en klaar: het gaat goed. Eigenlijk een beetje tot mijn eigen verbazing. In mijn vorige log las je dat ik bij mijn eerdere stoppoging nog maandenlang hunkerde. Nou, nu lekker niet! Dankzij de Champix, mijn andere mindset en lekker veel sporten.

Ik stop nauwelijks negatieve energie in het roken. Als mijn zusje op bezoek is, mag ze van mij gerust paffen. En het grappige is dat ik bij het ruiken van haar sigaret alleen constateer dat ze aan het roken is, zonder dat daar die hele negatieve kettingreactie achteraan komt. Je kent 'm waarschijnlijk wel:

1. "Hmm, ruikt best lekker..."
2. Het nicotinemannetje in je hoofd danst zijn dansje van verlangen
3. Je herinnert je weer hoe lekker je roken vond
4. Je lichaam is in al die jaren hiervoor goed geprogrammeerd. Vanuit een soort Pavlov-reactie bereidt het zich voor op wat komen gaat. Anticipatie op de eerste hijs en wat dat teweegbrengt, de receptoren in je hersens gaan alvast klaar staan, je lijf verlangt naar de voedingsboost die zometeen je bloedsuikerspiegel opjaagt
5. Door je hoofd schiet de gedachte: hmm, éen trekje moet toch kunnen?

En daarna komt het lastige punt: óf je bezwijkt en voeltje slecht óf je bezwijkt niet en voelt je alsof je gevreën hebt zonder klaar te komen

En het lekker is... dat heb ik nu dus niet. Ik sport nog steeds veel* en merk al dat ik meer lucht heb. In mijn zwakke momenten bekijk ik op mijn iPod de antirook-apps die ik erop heb gezet. En ik vind mezelf niet zielig, omdat ik niet rook. En ik hoef niet te roken als goedmaker als ik om een andere reden zielig ben**

Kortom: ik ben blij met mijn kleine niet-roken overwinning tot nu toe. Maar ik moet ook bekennen dat ik benieuwd ben (en misschien ook wel wat opzie) tegen het moment dat ik het op eigen kracht moet doen, zonder de Champix...

Bijschriftjes

• * Ik heb mijn eerste loopwedstrijdje gedaan, 5km in de Singelloop (Wijk bij Duurstede) in 31 minuut 40. Over mijn tijd was ik niet zo tevreden. Tot ik bedacht dat ik niet zo moest zeuren: tot een half jaar geleden dacht ik altijd dat hardlopen voor mij onhaalbaar was.
• ** Vanwege een peesontsteking in mijn schouder ben ik nu even zielig
  Tja, wat een uurtje snoeihout kleinmaken niet vermag. Ik ben nu even minder zielig omdat ik na een doorwaakte rotnacht wat stoerdere pijnstillers kreeg.
• Wat ik inzet om me te helpen bij het niet-roken:
  My Last Cigarette (iPhone app) stimuleert enorm. Af en toe eens kijken naar een goor plaatje van een rookgerelateerde aandoening, zien dat mijn bloedsomloop verbetert en meer...
  StopBuddy (iPhone app) als noodlijntje: ik heb er maar een paar keer gebruik van gemaakt, maar toen was het ook cruciaal. Insteek is dat afleiding wonderen verricht, en dat klopt. Trek in een sigaret StopBuddy stelt alternatieve activiteiten voor. En als ultiem wapen kun je moppen lezen tot je trek in een peuk over is.
  www.whyquit.com (Engels): een website boordevol motiverende informatie over stoppen met roken, psychologische en lichamelijke mechanismen die daarop inwerken enzovoorts. Deze site werkt bij mij erg goed om mijn eigen drogredeneringen door te prikken. Bovendien helpt het mij heel erg als ik zaken kan doorgronden. Bijvoorbeeld: waarom hoefde ik als roker minder regelmatig te eten en werd ik (oké dan: minder) niet dik?
  www.liferewards.nl is de site die Champixgebruikers ondersteunt. Eerst even positief zijn: het streven van Pfizer is goed, om op deze manier ondersteuning te bieden. De informatie die ze gedoseerd aanbieden is goed. Dan nu wat ik ervaar als minpunten. De site is onhandig opgezet, met een slechte userinterface aardoor je veel repeterende handelingen moet doen. Voorbeeld: om aan te geven dat je een week niet gerookt hebt, moet je een datum aanklikken, aanklikken dat je niet rookte, op de 'OK'-button drukken, wachten tot de pagina is aangpast en dat zeven keer herhalen. Er is geen enkele interactie met stopcollega's mogelijk (daarom is stoprokenblog juist zo'n geweldige site). Er is een fittest trappenlopen die verder nergens wordt uitgelegd. Het design van de site is gedateerd. Alle  dagelijkse ondersteunende mailtjes (erg fijn) die je op verzoek krijgt bevatten onderaan een Duitse tekst (jaja, voor Amerikanen zijn NL en Duits hetzelfde). Zo kan ik nog wel even doorgaan. Jammer, want het kán een mooie aanvulling vormen voor Champixstoppers. En om eerlijk te zijn, vind ik het wat ranzig dat Champix een melkkoe is voor Pfizer, maar Pfizer niet even 1 tot 2 euroton investeert om de site écht bruikbeaar te maken.

Lieve en bemoedigende reacties op mijn vorige log. En die éne reactie van intrepid, oftewel Miranda: "Ik schrik wel van je tekst in je profiel; dat je de vorige keer na 8 mndn nog steeds hunkerde. Hoe kan dat? En ging je daardoor weer roken?" En daarna stelde ikke2010 een vergelijkbare vraag. Bedankt voor jullie vragen, ikke2010 en Miranda! Dit stimuleerde me om na te denken over het verschil tussen de stoppoging 'toen' en 'nu'.

18 december 2003, vertrekhal Schiphol

Die ochtend wist ik nog van niets. Ik was jarig, zou gaan werken en die avond met schatje Ron gaan eten. Met jas, tas en autosleutels stond ik in de hal, toen Ron zei: "Je hoeft niet naar je werk, hoor". Mijn reactie? "Tuurlijk wel!!!" Nee, we gingen iets heeeel anders doen, aldus Ron. Als 'bewijs' mocht ik van hem nog een telefoontje plegen met mijn secretaresse (de samenzweerster!) en daarna moest ik me maar overgeven. Waarvan akte. Het blijkt dat ik een week ontvoerd word naar New York, waar net een rookverbod is ingesteld in openbare gelegenheden. Plechtig deponeren Ron en ik onze pakjes shag en sigaretten in de prullenbak en plakken we elkaar een nicotinepleister op. We zijn begonnen met stoppen.

Augustus 2004, mijn kantoor
Ik plak nog steeds, ook al is het de lichtste pleistervariant... In de paar minuten tussen twee besprekingen staar ik wat door de ruit naast de deur. Een collega van Automatisering beent langs, pakje shag in zijn handen, op weg naar het rookhok.
En opeens golft er een enórme woede over me heen. Hij gaat roken... HIJ WEL! En hoe durft hij! En weet hij wel hoe blij hij mag zijn dat-ie rookt? Dat roken voor hem nog wel vanzelfsprekend is? Dat hij nog daarvan kan genieten? En waarom hij wel en ik niet!!!
Volkomen irrationeel. Maar mijn weerstand is gebroken. Ik moet mijn vergadering in. Tijdens de vergadering ben ik moe, verdrietig en opgelucht. Het vechten is voorbij... ik weet dat ik na de vergadering een sigaret ga bietsen.

Dit is niet dezelfde rivier...
Je stapt nooit in dezelfde rivier, ook al lijkt dat zo. En dat klopt. Er ligt voor mij een wereld van verschil tussen mijn stoppoging toen en nu. Leest u even mee?

• Ik ben behoorlijk ingelezen in het onderwerp (leve het interweb!). Ik snap nu dus het mechanisme van die verslaving op hoofdlijnen, de schade die ik mezelf aandoe, hoe het mijn metabolisme (ont)regelt en meer. En vooral dat de fysieke afkick echt maar een paar dagen is en alles daarna gewoon geestelijk is. 
• De sabbatical: een periode van bezinning, stilstaan bij waarom ik dingen doe, bedenken wat mij niet meer verderhelpt en ik dus los wil laten.
• Verantwoordelijkheid erkennen... ik had een lage beknelling (L5-S1). Al pratend met de fysio drong spontaan en keihard tot me door dat het gewoon mijn eigen schuld was. Een zittend bestaan; veel autorijden; kantoorbaan; weinig beweging; en al helemaal niet sporten; en een paar kilo (nouja, noem 12 kilo maar een paar) te zwaar. Ik had mijn lichaam mishandeld.
• Onderdeel van mijn  sabbatical-plan was ook: 'een gezonde geest in een gezond lichaam'. Sporten dus! Sinds november sport ik dus een uurtje of 8 á 10 bij de sportschool (spinnen, pilates, wat grond- en andere oefeningen), ben ik voorzichtigjes begonnen met leren hardlopen (met dank aan Start to Run zit ik nu op 15-20 km per week) en vanavond ga ik een proefles Aikido doen.
  En bij al die activiteiten merke ik dat ik adem tekort kwam.
• Mijn eigen plan trekken, dus me niet afhankelijk maken van of en wanneer mijn partner zou stoppen. Ik doe mijn ding en hij het zijne: dat is onze eigen keuze.
• De vorige keer was stoppen een negatieve beslissing: ik stopte omndat ik dat ooit met mezelf had afgesproken. Eigenlijk was het natuurlijk al die jaren een vergoelijkingsmantra, mijn gemekker "Ik rook alleen de eerste helft van mijn leven, want als ik 40 word dan stop ik!" Verder had ik er niet echt diep over nagedacht. En toen ik 40 werd, moest ik wel van mezelf.
  Deze keer heb ik me flink verdiept in de nadelen van roken en de voordelen van niet-roken. Ik heb het met mijn huisarts besproken, het internet afgespeurd.
  Het is moeilijk, maar toch is stoppen iets dat ik echt wil. Echt en oprecht, vanuit mezelf. Omdat er een wereld te winnen valt aan gezondheid. En om weer een geestelijke keten af te schudden.
• Last but not least: support, support, support. Ik verteld dat ik stop/gestopt ben en dat ik dat lastig vind, maar wel vol wil houden. Dat levert veel support op van vrienden en bekenden. En zelfs van onbekenden: stoprokenblog is voor mij echt een reddingsboei!

Op een rijtje...

Toen
Nu

Leeftijd
40
46

Conditie
2 uit 10 punten
7 uit 10 punten

Sport/week

0 uur
10-15 uur sporten per week

Aanleiding
Stopmoment "40" met mezelf afgesproken
Kortademig bij het sporten

werksituatie
workaholic
sabbatical

Eten & drinken
Te veel, te vet, te onregelmatig
Eetdagboek met voedingswaardes

Stopmethode
Nicotinepleisters
Champix

Stop-inzicht
Nauwelijks besef hoe roken werkt
Goed ingelezen op internet

Andere hulpmiddelen
Nee
Handknijper, iPod apps "StopBuddy" en "My Last Cigarette (MLC)"

Win-win?
Alleen maar te verliezen...
80% meer kans op winst dan verlies

Het is dag 12 en inmiddels ben ik verder dan ik voor mogelijk hield: écht gestopt met roken, nog steeds. De dagen voor 'het uur U' waren moeilijk. Mijn lichaam moest een beetje met de Champix leren omgaan en vooral... ik zag op tegen het 'verliezen' van iets waar ik al bijna dertig jaar op kon terugvallen.

Ze waren er altijd als ik ze nodig had... Op het schoolplein, waar ik liet zien dat ook ik stoer was. In grauwe tijden van ziekte en overlijden brachten ze afleiding, zelfs iets dat op ontlading leek, al was het maar even.
De mooiste en beste heldinnen van vroeger rookten allemaal... ook op het witte doek. En de sigaret redde me in onhandige situaties waarin ik me geen houding kon geven.
Soms fungeerde mijn sigaretten ook als "wortel", oftewel beloningsmechanisme. Na elk suf klusje: een sigaret. En grappig genoeg verbeterden goed gedoseerde sigaretten mijn inspanning en ontspanning. Bij het schrijven van beleidsstukken hielpen de sigaretten mijn concentratie verder. Even pauze, ontspannen? Peuk erbij!
Moeilijk moment in een lastig gesprek met een medewerker, baas of geliefde? Mijn sigaret bood uitkomst: even niets hoeven zeggen maar je onderdompelen in het ritueel van pakje grijpen. sigaret pakken, aansteker, het vuur erin en dan die eerste diepe teug...

Maar ja, toen kwam de ommezwaai in mijn relatie met sigaretten. Zag ik in hoe selectief mijn waarneming was, hoe ik me afsloot voor alle slechte dingen die het roken met zich meebracht... ik wilde het gewoon niet weten. En ondertussen werd ik steeds wat kortademiger, kreeg ik elk jaar wel een luchtweginfectie, sudderde elke verkoudheid weken lang door.

En riep ik bij elke peuk die ik in de buurt van kinderen opstak: "Rokers zijn dom en begin er nooit aan!"

Ik ben er ooit aan begonnen... maar ik kan ook stoppen: nu!